Selecteer een pagina

En dan ben je begonnen aan Baclofen. Geweldig natuurlijk, je bent al snel verlost van je zucht en hunkering (wat vind ik dit toch een raar woord eigenlijk) naar alcohol. De rook van de alcohol is opgetrokken en zie, tadadada…. (tromgeroffel):

DAAR IS JE LEVEN.

En wat vind je er nu van?

Het is nu, (zoals te zien ergens rondom dit schrijven), 22 februari 2012. Dus ik ben 90 dagen aan de Baclofen en 86 dagen alcoholvrij. 86 dgn : 7 dgn = 12,28 weken, dus bijna een kwartaal.

Er is zoveel gebeurd in deze tijdspanne. Mijn angsten vrijwel weg. Angst hebben is op zich natuurlijk niet verkeerd. Definitie van angst: Angst is een gemoedstoestand (= emotie) die bij het normale leven hoort. Angst houdt de mens alert en kondigt mogelijk onheil aan. In dat geval wordt angst ook wel ongerustheid of vrees genoemd. Iedereen is regelmatig bezorgd, angstig of vreesachtig. Angst kan tot bezorgdheid, nervositeit en slapeloosheid leiden, maar ook tot ernstige paniekreacties.

Een gezonde angst heb ik nog wel. Als dat door de Baclofen ook was weggepoetst, zou dat minder zijn. De angststoornis zoals die er was, is weg. Reden tot juichen! Vooral die eerste keren wanneer je ontdekt dat de angst, die je voor iets had, er niet is. Zo vreemd, je realiseert je, dat er nu een sterke angstreactie op zou moeten treden, maar dat gebeurt niet. Ook daar treedt gewenning in op. Die eerste oeh-en-ah momenten verdwijnen. Al realiseer ik het me nog steeds wel. Ik moet nog uitvogelen hoe het met mijn vliegangst gesteld is. Heb ik die nog of is het hanteerbaar. En hoe zou het zijn met het over een groot water varen, terwijl er een klein windkrachtje 4 à 5 opsteekt. Vóór Baclofen zou ik dan 26 doden sterven, hoe zou het nu zijn. Dat wil ik nog uit gaan vinden.

Via de VNN ben ik doorgestuurd naar www.psyq.nl, om aan mijn angststoornissen te kunnen werken. De mening bij de VNN is (of heb ik dat al verteld?), dat ik naast Baclofen slikken, ook ‘tussen mijn oren’ moet werken aan het niet drinken en aan het mijn angststoornissen onder de  knie krijgen. Daar ben ik het ook nog steeds mee eens. Ze zullen Baclofen maar uit de handel halen en ik zou alleen op de werking van dit middel vertrouwen, dan zou ik wel eens in een heel diep gat kunnen vallen. Dus om op alle mogelijke manieren aan mijn verslaving en angststoornissen te werken, is helemaal prima.

Gisteren, had ik een intake bij de VNN om mee te gaan doen aan de ‘vrouwengroep’. Deze groep bestaat uit vrouwen die een verslavingsprobleem hebben, partner zijn van iemand die verslaafd is óf kind zijn van een ouder die verslaafd is. Het groepsaanbod betreft een gestructureerd actief programma, waar per bijeenkomst één thema wordt besproken. De ervaringen van vrouwen staan daarnaast centraal. Elf bijeenkomsten in totaal. Iedere vrouw zal haar eigen doel hebben waar zij aan het einde van de sessies iets in bereikt wil zien. Daar ik zowel het één als het ander ben, verslaafde en partner van een verslaafde, zuster van verslaafden, kan ik hopelijk heel wat toevoegen aan de groep en hoop ik op mijn beurt er heel wat aan te hebben. Ik heb er goede hoop op, de leefstijltraining was ook zeer zinnig.

Vrijdag a.s. heb ik mijn derde gesprek bij Psyq en ben benieuwd waar we mee aan de slag gaan. Ik had gemikt op wat in hun folder stond. Dat zij voor klachten, zoals hoogtevrees en claustrofobie virtuele therapie aanbieden. Vliegangst heeft daar natuurlijk veel mee te maken, lijkt mij zo. Een cliënt leert dan met levensechte simulaties, stap voor stap die angsten te overwinnen. Daarnaast wil ik graag hulp bij mijn chaotische zijn. We wachten vrijdag af.

Allemaal goede ontwikkelingen. Iemand heeft eens gezegd: “Ieder voordeel heeft z’n nadeel”. Dat is hierbij niet anders. Daar de rook om mijn hoofd is verdwenen… zie ik zoveel duidelijker. Waar ik vroeger in vele situaties een glas zou hebben ingeschonken, om de vreugde te vieren, of het verdriet te verdoven, de ergernis te verzachten, de domheid om mij heen niet te voelen of te zien, en zo kan ik nog wel even doorgaan, neemt Baclofen dat niet voor mij weg.

Ik leef dus bewust en constant helder, het leven. Er is geen soort ‘mantel der liefde’, wat natuurlijk geen liefde was, die ik nog over alle shit heen kan leggen. Geen black-outs die de onleefbaarheid van het leven leefbaar leken te maken, per slot van rekening was de wazigheid van de drank soms zeer verzachtend en niet alles was zichtbaar. Mijn partner, die gewoon door drinkt. Misschien soms iets minder. Maar waarbij, nu meer dan ooit, duidelijk is dat de drank zijn gewelddadige en verwoestende werking voortzet, lichamelijk en geestelijk. Het is zwaar en nauwelijks hanteerbaar. Hoe dit verloopt, de toekomst zal het leren. Eerst dit maar weer eens posten en later meer over het leven na Baclofen.