Selecteer een pagina

Even niet geschreven, doordat er zoveel andere dingen waren, waar ik mijn aandacht aan moest, nou ja moest, geven. Ik ben dus gestart met het afbouwen van Baclofen en de vraag is hoe gaat dat en vooral, bevalt het.

Het afbouwen gaat op dezelfde wijze als het opbouwen, ieder derde dag 5 mg eraf. Dat is op zich geen probleem. Vandaag, de 8ste april, zit ik op 25 mg totaal over de hele dag. Het gevoel van de spiertrekkingen in mijn lijf, zoals ik dat noem: ‘de zenuwen in je lijf hebben’ zijn zo goed als weg, nou ja weg. Ik slaap eigenlijk wel beter. Maar ja…. jullie horen (lezen) vast iets in mijn schrijven waarbij je dan zegt: ja en verder dan? Ik weet het niet echt. Ik zit natuurlijk nog steeds in een veranderende situatie en ‘het leven’ is nog altijd allesbehalve optimaal. Er moet nog zoveel gebeuren om dit leven zodanig te krijgen dat het waard is om geleefd te worden. Bla, bla, bla…..

Maar ik word er allesbehalve gelukkig van.

Ik hoop werkelijk niet dat dit zo blijft want hier zit ik echt niet op te wachten. Daarnet heb ik in de bijsluiter gekeken, hoe het zit het met de werking van Baclofen en depressiviteit. Ik kom niets tegen (of ik kijk niet goed) dat met het stoppen van Baclofen depressieve gevoelens de overhand zouden krijgen. Ik dacht dat ik ergens op het www wel had gelezen dat Baclofen depressiviteit eerder verminderd. (Daar zal ik naar op zoek).

Mijn ervaring is dat ik me alleen maar goed en veel beter ging voelen toen ik begon te gebruiken, Baclofen dus (alle bijwerkingen ten spijt). Veel meer energie, ik ging van alles doen en zo ging het er op lijken. Ik vond dat (zo’n beetje voor het eerst) het leven waard was om geleefd te worden. Angsten verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik voel nu niet echt al weer angsten, dus hopen dat dat zo blijft. Ik probeer er helemaal niet op te letten. Dat ik dit hier nu schrijf is alleen maar om aan te geven hoe de situatie nu is.

En dan volgt dus ook de vraag hoe zit het nu met de hunkering, dat gekke woord. Ik zou liegen als ik niet redelijk vaak aan alcohol denk. Met het minderen van de milligrammen stijgen de gedachtes aan alcohol. Het komt dus nu aan op de standvastigheid. Morgen over twee weken zit ik weer bij de verslavingsarts. Maar ja, wat moet die ermee. Zoals hij de vorige keer al zei: “De klant is koning”, het gaat erom wat ik wil. Zeg het maar. Ik wil, voor mijn part de rest van mijn leven, Baclofen innemen maar dan wil ik geen zenuwen gevoel hebben en, dat ik bij fixeren van aandacht, steeds bijna in slaap val en ‘s-nachts niet goed slaap. Maar ik wil ook niet dit gevoel van me minder prettig voelen, dus goede raad is op dit moment duur. Ik wil zin in de dingen blijven houden (dat gevoel ging me net bevallen) maar ik voel dat het weg zakt.

Ik ga eerst dit stukje maar even posten, voordat jullie weer gaan denken dat ik van de aardbodem ben verdwenen en maar weer tot later.