Selecteer een pagina

Nadat ik dus het besluit had genomen, om geen alcohol meer te drinken en weer alleen was, ging het snel lukken om zonder ‘hunkering’ alcoholvrij te zijn. Een rare ervaring. 

De verslavingsarts had aangegeven, dat er bijwerkingen zouden zijn, ongeveer de eerste drie weken. Nou, de bijwerkingen waren er, en heftig. Al vrij snel had ik het verschijnsel van een prikkelende mond en tong, alsof ik bij de tandarts was geweest en ik een verdoving had gekregen. Ook leek het net alsof ik de hele dag een beetje in de lorum was. Nou is dat voor een rechtgeaarde alcoholist geen akelig gevoel, maar toch. Tegen het einde van de avond had ik echt het gevoel dat ik ‘pootje over’ liep. 

In een vorige bijeenkomst, had de verslavingarts al gevraagd hoe het met mijn dromen zat. Ik zei daar op, dat ik over het algemeen mijn dromen goed kon onthouden en dat is ook zo, maar de dromen in deze beginperiode van Baclofen stonden niet in vergelijk met wat ik normaal droomde. Deze dromen waren zo realistisch dat ik meende dat ik het daadwerkelijk had meegemaakt. Ook tegen het einde van de dag, leek het alsof ik niet meer goed kon zien. Als ik dan naar het beeldscherm keek van mijn pc, leek het net alsof dat beeld steeds opnieuw werd opgebouwd, visusklachten. Mijn verslavingsarts had al aangegeven, dat wanneer ik teveel ging gebruiken ik dat wel zou merken, omdat ik dan de dingen uit mijn handen zou laten vallen. Lichtelijk simpel, zou je zeggen en soms misschien ook wel een beetje link. Ik was natuurlijk wel alleen. Er zou feitelijk van alles kunnen gebeuren. 

Maar ik wilde dit, PER SE!! Het was niet alleen de verslaving aan de alcohol, die door Baclofen om zeep geholpen werd, maar iets heel anders, wat ik ook al zo lang had, dat het een ‘kip ei’ verhaal was t.a.v. het feit wat er nu eerst was. Mijn ongebreidelde, niet te filmen ANGSTEN, voor werkelijk van alles en nog wat… Een kleine greep uit de angsten om u – lief lezertje – een idee te geven. 

Naast iemand in de auto rijden, die niet precies zo rijdt als ik wil. Over een wat breder water varen, breder dan een sloot. Vliegangst, hoogtevrees, claustrofobisch. Dood gaan en dan in een kist moeten (panisch word (werd) ik daar van, en het is onontkoombaar!!!).
Een deur open laten zodat er zomaar iemand binnen kan komen, NEEN! altijd achter je op slot. Je tot de tanden wapenen, als de nacht invalt. Op tijd dus de gordijnen dicht en nog veel meer beveiligingen die ik hier niet mee zal delen voor het geval dat de angst terugkomt… 

Ja, – lief lezertje –  je leest het goed.
Mijn angsten, zijn door de baclofen, ook om zeep geholpen.
En dat heeft me iets gegeven wat ik voor mijn gevoel nog nooit in mijn leven ervaren heb…

Het vliegen, en het clautrofobische en de hoogtevrees zijn nog niet helemaal uitgevogeld of die nog bestaan. Daar ga ik volgende week iets aan doen. Maar dat vertel ik later. 
Dit zijn dingen die je geweldige veranderingen kunt noemen, maar er zijn ook echt wel heel verdrietige… daar verhaal ik ook later over.