Selecteer een pagina

Dit zou het eerste weekend zijn geworden, met Baclofen en zonder alcohol. Op vrijdag 24 november, rond 18:00 uur komen de mannen thuis. Voor de duidelijkheid, zal ik jullie even uitleggen wat ik bedoel met ‘de mannen’. Daar mijn man werkzaam is aan de andere kant van het land, verblijft hij daar doordeweeks ook. Hij komt dus vrijdags ’s avonds thuis en vertrekt einde zondag weer richting andere kant van het land. Wij hebben een soort van huisvriend, en die komt dus ook ieder weekend hier. Als rechtgeaarde alcoholisten, luidden wij het weekend altijd met een goed glas in. En wat mijzelf betreft, zou dit mijn eerste alcoholvrije weekend moeten gaan worden. 

Jullie – lieve lezertjes – voelen hem zeker al aankomen: het ging mij niet lukken, om alcoholvrij te blijven. Dit moment van de week, was werkelijk mijn grootste trigger, zoals ik al eerder ergens gezegd heb, er was in ons leven altijd wel plek voor alcohol, maar dit moment, einde week, de start van het weekend… ik hield het werkelijk niet, en de wijn vloeide rijkelijk. Ik bleef dapper mijn Baclofen innemen, en daarnaast blijf ik als vanouds mijn droge witte wijn, goed van temperatuur, gebruiken.

Ik merkte feitelijk niets, maar mijn echtgenoot des te meer. Alles was bij mij, heftiger. Ik schijn ook als zodanig gereageerd te hebben, werd ergens boos om, maar dan veel heftiger dan als ik dat normaal zou doen. Heb staan stampvoeten om het een of het ander, duidelijk werd in ieder geval dat dit zo niet moest. Die maandag na het weekend heb ik ook nog gedronken, manlief was om de een of andere reden nog thuis. En dinsdag, de 29e oktober, besloot ik in al mijn wijsheid, dat het nu werkelijk klaar moest zijn. En zo geschiedde, die maandag de 28e november, heb ik mijn laatste glas, met droge witte wijn, goed van temperatuur, genuttigd. De Baclofen kon zijn werk gaan doen….