Selecteer een pagina

Na vijf dagen waren de mensen van VNN er weer en ‘de man’ vroeg hoe ik het gesprek ervaren had de vorige keer. Tja… wat zal ik daar eens over zeggen? Ik was niet helemaal onverdeeld geweldig te spreken over de keer hiervoor maar hoe zeg je dat nou, dat het duidelijk is maar niet onaardig.

Want dat wil ik natuurlijk helemaal niet wezen, onaardig, neen ik wil altijd het liefst heel aardig zijn en dus heel aardig gevonden worden. Zegt dat iets over mij??? Jazeker, maar dat dachten jullie waarschijnlijk ook al. Ongetwijfeld is dit één van de problemen waar ik mee te kampen heb en iets mee moet gaan (ik bedoel ga) doen. Je wilt niet weten hoeveel kwaadheid er de afgelopen dagen in mij heeft gespeeld. Ik voel me vaak ontkend, niet gewaardeerd, aan voorbij gegaan, niet echt serieus genomen, eenzaam, overal goed voor, de-enige-die-de-ander-begrijpt-omdat-ik-al-zoveel-gekke-dingen-gedaan-heb-en-daarom-vertelt-men-mij-alles. En als je daar dan een goed glas wijn bij drinkt dan wordt je nog vele malen meer verdrietig. Reden om te stoppen??

Uiteindelijk was het deze keer toch wel een aardig gesprek. We hebben gesproken over mijn verleden, mijn kind zijn en hoe dat verlopen is. Nou, eenzaam en hier en daar een beetje raar. Angsten voor mijn vader en nog wat andere dingen die niet helemaal zo hadden moeten zijn, maar waar ik nu niet meer over wil praten. Niet omdat ik daar nog zo mee zit maar omdat ik er niet meer mee zit, dus laat maar. Wel is vast te stellen dat door het niet gezien en niet gehoord worden, in de tijd van mijn jeugd, ik nu nog steeds allerlei problemen heb. Daar ga ik dus wel wat mee doen. Ik plaats dit stukje maar vast want anders komt er weer niets van. Echt zoals ik ben. Maar er volgt meer… echt waar….